Disci ad polituram subtiliter finitam sunt instrumenta abradera specialia, quae adhibentur in ultimis adiunctis superficiei elaborandae, dum spectant ad superficiem reddendam lepidam et uniformem, tollendo minima vitia, quae a crassioribus abraderibus relinquuntur. Hi disci plerumque fine texturae sunt, inter 400 et 1000 gradus, cum granulis abraderis (fere oxidi aluminum, carborundum, cerii aut similis) inclusis in massa flexibili—ut lana arida, velamina non-tesse, aut substantia elastica—quae contactum mollem et aequabilem cum opere praestat. Princips usus discorum ad finitionem subtilem est tollere micro-sulcos, circinos vestigia, et notulas utensilorum, parando superficies ad ultimam polituram vel applicationem tecturae. Factura eorum rationem sequitur remotionis moderatae materiae: substratum flexile superficiem componit sine pressione nimia, dum grana subtilia solum minimas stratas materiae tollunt, dimensiones exactas operis servantes. In arte automobile, postquam compositio facta est, ad purgandas superficies pictas utuntur, basim creando lepidam ad cerae vel sigilli applicationem. In arte lignaria, ad preparandum lignum tinctum vel pictum ante tecturas summicas servant, claritatem tecturae augendo poros ligneos claudendo. In arte metallurgica, ad allisandas superficies ex alluminio, aere, ferroque tractas servant, asperitates minuendo ita ut resistentes sint ad pollutionem et corrosionem. Disci ad polituram subtilem finitam cum politoribus orbitalibus et manubrialibus utensilibus congruunt, moderate velocitate moventes ne calores extrinseci fiant—res quae metalla aut picturam corrumpere possunt. Saepius cum compositionibus polituris iuncti adhibentur, quae cum texturae abraseris consentiunt, superficiei lepiditudinem augendo. Ad peritos, hi disci medium sunt inter remotionem audacem materiae et ultimam polituram, visurum ut superficies sint specie constantes et functione idoneae ad usus destinatos, sive sint res emptores petentes, partes industriales, sive opera ornamentalia.